Ne İstiyoruz

-





  Ne istiyoruz hakikaten? Zaman zaman, beklentilerimiz mi yüksek mükemmeliyetçi mi davranıyoruz diye öz eleştiri yaparken buluruz kendimizi. Bu noktada, diğer insanlar hayatlarından memnunken kendimizin hayatı sorgulama nedenini merak ediyoruz. Diğerlerinin elindekiyle yetindiğini düşünüp bizim elimizdekinin bizi tatmin etmeyen bir şey olduğunu düşünürüz. Peki o zaman tatmin edecek şey ne olabilir?
  Lüks evler, lüks arabalar, yeni bir telefon almak ya da alışveriş yapmak, "ideal bir meslek" sahibi olmak gibi zırvalardan bahsetmediğimi biliyorsunuz. Bu o kadar sığ ve somut bir mesele değil. Bu yüzdendir meselenin ya ruhani bir anlayışla ya da sahip olduğumuz perspektifle ilgili olduğunu düşünmem. Mesele perspektif ise elimizdekiyle yetinmek yerine elimizdekiyle ilgilenmek mi tatmin eder, ilgilenmeye değecek bir eldeki oluşturmak mı? Değiştirirken seçimi nasıl yapmalıyız  ya da değişimin tatmin edeceğini hangi noktada anlarız?
  Mükemmeli kovalıyorken şu aşamada elimizdekini nasıl değerlendiriyoruz? Belki de tüm bu arayış var olan mükemmeli gözden kaçırmaktır. Sahi, daha çok var mı mükemmel olmaya?




Yer: Türkiye

Yorumlar

  1. Adsız25 Haziran 2019 20:55

    İnsanoğlu mükemmel olmak ya da mükemmeli yaşamak için yaratılmamıştır. Hayatta bazen doyum noktasına ulaşamayız. Bazen de ulaştığımız zaman bu nokta bir tık daha yükselir. Bu insanın aç ve beklentilerinin oluşu ve bu oluşan dolayı dahasını merak eden bir güdüdür. Bizi mantık dışı durumlara iten durumlar her zaman güdülerimizden kaynaklanmıştır. Bu güdüler hiçbir zaman başladığımız noktayı hatırlatmaz. Zaten insan elindeki imkanların farkına varsa mutlu olmak için yeterli olduğunu dahası mutlu olmak için mükemmel olmaması gerektiğini farkedecektir.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Kendi Olmak25 Haziran 2019 21:19

      Tam da bunlar hakkında düşündürmeyi istemiştim yazarken, çok teşekkür ediyorum paylaşımınız için.

      Sil
  2. Filadam26 Haziran 2019 12:34

    Mükemmeliyetçilik üzerine güzel bir yazı. Tebrik ederim.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BİR YOL

-
Resim
  Her gün yürüyoruz. Bir yol var oradayız. Bu yüzden bazen sanıyoruz ki tek bir yol var.  Bazen ayaklarımızı takip ederken bazen kayboluyoruz.    Bilemiyor insan, bulamıyor. Nereden gitmeli, ne yapmalı.    Belki de sorun burada başlıyor, -meli -malı diye cümle kurduğumuz yerde.  Hem zaten zihinden çıkıp yüreğimizle hareket etmeliydik.  Bunlar hep zihnin kurmacası, korkuları, kaygıları... Oysa yürek öyle mi? O hep bilir gerçeği. Ama ben hep duyabilir miyim onun sesini?  Bu cümle de kulağa zihnin sesi gibi gelmiyor mu? Bazen düz bazen yokuş bir yol bu.  Kesin olan ise şu; Kötü hissettiğinde de, karıştığında da, hatta kayboldun sandığında bile, Her şey yolunda, buradasın. Tam da olman gereken yerde.                                                      Sevgiyle...
Devamı

Normal

-
Resim
  K imi evrensel kimi kültürel bir sürü norm vardır hayatımızın içinde. Bunları çoğu zaman fark etmeyiz çünkü her yaşam modeli norm kılıfıyla örülü ve örtülüdür. Normlar davranışlarda gözlemlenir, yazılı kurallar değildir fakat gruptaki kişiler bunları bilir ve bu davranışı sergileyenler ile sergilemeyenler birbirinden toplum içinde ayrılır.  Bir şeyleri "normal" yapan ya da yapmayan işte bu normlardır. Peki daha küçük bir alanda normlara bakacak olursak, ne zaman normlara dönüşür ve bir normu temsil eder hale geliriz?   Hangi noktada, yaşam biçimimizin ya da kültürümüzün bu etkisi, bizim kişiliğimiz olur ya da öz benliğimize bu kılıfı giydirir? Mesela alışveriş merkezinin içinde elimizde karton kahve bardağı taşımak bir zamanlar tuhaf gelirken günümüzde normal bir hal almıştır ve dikkat çekmemektedir. Oysa turşu dolu bir bardak taşımak dikkat çeker ve kişiler kahve bardağına baktığından daha uzun süre turşu bardağına bakar. Evet artık görmek değil bakmaktır bu ba...
Devamı